De slasherfilm heeft na een bloeiperiode in de jaren tachtig talloze gedaanteverwisselingen ondergaan, van de meta-horror van Scream (1996) tot het introspectieve Teenage Sex and Death at Camp Miasma (2026). Maar soms kun je zomaar trek krijgen in het klassieke, analoge hakwerk. George Mihalka’s My Bloody Valentine uit 1981 heeft dat laatste gelukkig in overvloed. Dat wil zeggen: in de 4K-restauratie die op Imagine te zien is. Want destijds kwamen de bloederigste scènes niet door de censuur. Gelukkig werd verloren gewaand materiaal in de loop der jaren teruggevonden en valt het in zijn oorspronkelijke glorie herstelde origineel opnieuw te bewonderen. De Canadese regisseur is op maandag 2 november op Imagine voor een uitgebreid nagesprek bij de eenmalige vertoning. Wij namen alvast een voorschot.
Mihalka’s debuut, de tienerkomedie Pinball Summer, had het in 1980 in Canada en de VS verrassend goed gedaan. Voor de opvolger leek nóg een komedie de logische keus. Mihalka: ‘Ik begon eraan met een schrijver van het comedy magazine National Lampoon. Die kreeg een zenuwinzinking en kwam op de proppen met een scenario van zevenhonderd pagina’s. Mijn producent John Dunning zei: dit krijg ik niet eens uit voor het geplande einde van de draaiperiode. Waarom maak je je tweede film niet eerst? Leuk idee, zei ik, maar ik heb nog nooit een horrorfilm gemaakt. Dunning weer: maar je had ook nog nooit een komedie gemaakt totdat je er wel eentje maakte. Hij gaf me een concept van één pagina en de opdracht dat de film vóór Valentijnsdag 1981 af moest zijn. Dat was in augustus 1980.’
‘We waren er erg trots op dat we een working class movie gingen maken, The Deer Hunter of horror.’
Mihalka haalde diep adem en besloot de uitdaging, met een superstrakke deadline in het vooruitzicht, aan te gaan. ‘Ik was jong, net 28, en had geen slaap nodig, haha. Ik herinner me dat we er erg trots op waren dat we een working class movie gingen maken, The Deer Hunter of horror.’
Er werd gedraaid in een echte mijn in Nova Scotia, die pas een half jaar eerder was gesloten. Dat was niet alleen een voordeel. ‘Ze vergaten ons te vertellen dat we niet konden draaien met standaard lichtapparatuur,’ vertelt Mihalka. ‘Een vonk en het methaangas uit de steenkool zou tot ontploffing komen. En die mijn lag ook nog eens zo’n kilometer onder de oceaan, wat het ontzettend moeilijk maakte te ventileren.’
Mihalka benadrukt dat hij zich niet door de bekende voorgangers in het genre liet inspireren. Wel door een andere horrorklassieker: Black Christmas (1974) van landgenoot Bob Clark: ‘Wat mijn film met die van Bob gemeen heeft, is geloofwaardigheid. Geen rare gast met een hockeymasker, die in slow-motion achter zijn vluchtende slachtoffers aansjokt en ze toch altijd te pakken krijgt. Wij wilden zo ver mogelijk wegblijven van Halloween en Friday the 13th. Niks mis met die films; wij wilden alleen iets anders.’
Missie geslaagd, zo liet ook Quentin Tarantino ooit in een interview weten: ‘Ik ben dol op Halloween en de rest, maar zo langzamerhand denk ik dat My Bloody Valentine toch mijn favoriete slasher is.’
My Bloody Valentine draait eenmalig op 2 november om 19:00 in LAB111 in aanwezigheid van de regisseur.
Artikel door Phil van Tongeren
