Je neemt de bus naar een vergeten motel, waar buitenbeentjes hun verhalen eruit dansen.
Je wordt afgezet in the middle of nowhere; in de verte glinstert het Sunset Motel. Je wandelt door de lobby, het zwembad en de kamers. De buitenstaanders die je tegenkomt vertellen je al dansend en zwijgend hun verhalen. En dan gebeurt er iets raars...
Sunset Motel zweeft ergens in de ruimte en de tijd, midden tussen Twin Peaks en Paris, Texas. De zwart-witte wereld van de Zwitserse scratchboard-meester Thomas Ott – die licht laat opwellen uit schaduwen – is mysterieus, verontrustend, Lynchiaans en melancholisch. Choreograaf Gilles Jobin legt de bewegingen van de buitenbeentjes in het motel vast met motion capture, waarbij hun verhalen door hun lichamen worden gedragen. Beetje bij beetje, op het ritme van de muziek, geeft het motel haar geheimen prijs, totdat een dramatische plottwist je doet afvragen of je eigenlijk wel een gast bent, of een volgend hoofdstuk in dit verhaal.
