Stilte voor de storm
Pas geleden had ik opeens zin om Poltergeist weer eens te zien. Wie herinnert zich de openingsscène nog? Vader Steve Freeling is in slaap gevallen voor de televisie. Aan het einde van de uitzending klinkt nog even het volkslied en daarna: alleen nog maar beeldruis, sneeuw…
Dat is het moment waarop de ellende begint.
Volgens mij bestaat die traditionele dagsluiting op televisie niet eens meer. De zenders worden tegenwoordig de hele nacht gevuld met herhalingen, winkelprogramma’s of sekslijnen. De klopgeesten van Tobe Hooper en Steven Spielberg zouden geen schijn van kans meer maken.
Ikzelf zat trouwens te kijken met een mobiele telefoon onder handbereik en een iPad op schoot. Je weet immers maar nooit of er niet toevallig nog een email binnenkort terwijl Carol Anne een andere dimensie wordt ingezogen. En misschien schiet je nog iets grappigs te binnen van 140 tekens over die oude begraafplaats. Lekker hoor, drie beeldschermen.
Onlangs verscheen zelfs de eerste Nederlandse thriller in de bioscoop, App, waarbij het juist de bedoeling is dat je tijdens de film voortdurend checkt wat er op je mobieltje gebeurt. Ik vond het nogal tegenvallen, maar er komt natuurlijk een dag waarop dit wél iets toevoegt. Ik kan me best voorstellen dat een volgend deel in de Scream-reeks baat zou kunnen hebben bij een app waardoor – tijdens de film – opeens alle telefoons in de bios tegelijkertijd af gaan: ‘What’s your favorite scary movie?’
Maar meer is niet altijd beter, natuurlijk. Terwijl regisseurs ons bombarderen met actie en razendsnelle montage, en terwijl we iedere stilte vullen met een sms of tweet en iedere scène waarin er even niets gebeurd de letters LOL toetsen, gaat er iets anders verloren. De stilte voor de storm. De leegte die in je gedachten nog veel dieper is. De beeldruis waarin, misschien, iets te ontwaren valt. De tijd om volledig op te gaan in je diepste angst.
Op Imagine programmeren we altijd enkele films waarin juist wél veel ruimte is voor stilte, leegte en suggestie. Het verrassende Abductee, bijvoorbeeld. Mr. Chiba heeft, moederziel alleen opgesloten in een stalen zeecontainer, helemaal niets anders dan zijn bange vermoedens.
En een mobieltje, vooruit. Mr. Chiba mag die gebruiken. Voor de rest geldt: mobieltje uit en in godsnaam, ik wil ook geen beeldschermen naast me zien gloeien. Zoals Tangina het al zei in Poltergeist: “You're jamming my frequency.”
Barend de Voogd