Japanse liefde

Japanse films draait Imagine al sinds jaar en dag, maar Yoshimasa Ishibashi is de allereerste gast in 27 jaar festivalhistorie uit het land van de rijzende zon. Zijn extravagante drieluik Milocrorze: A Love Story valt gelukkig erg goed bij die nuchtere Hollanders.

“Zou er een Japans equivalent bestaan van het Hollandse gezegde 'Alle goede dingen komen in drieën'? Van toepassing is het in ieder geval wel op Milocrorze: A Love Story. Daarin wordt hetzelfde idee op drie totaal verschillende manieren uitgewerkt. Regisseur en scenarist Yoshimasa Ishibashi: "Net als mijn film zijn het leven en de liefde ook ingewikkeld en veranderlijk, vandaar de uiteenlopende stijlen en invalshoeken.”

In het eerste deel van het drieluik draait het om Ovreneli Vreneligare, die in een soort Teletubbieland lijkt te wonen. “Ovreneli is een jongetje, geen held, maar zo zet ik hem wel neer. Dat is onverwacht. Hetzelfde geldt voor de liefdesadviseur in het tweede deel, die blijkt ook heel anders dan je zou verwachten. Aan het laatste deel kun je afzien dat ik me liet inspireren door het decorontwerp van het Kabukitheater. Ik heb vijf jaar aan Milocrorze gewerkt, maar de beelden die ik wilde gebruiken en naar film vertalen, spookten al minstens zo lang door mijn hoofd."

Nog zo'n blikvanger is het indrukwekkende zwaardgevecht, waarin in slow motion een bordeel wordt schoongeveegd. En dat maar liefst twintig keer vertraagd. "De scène is geïnspireerd door de Japanse vechtstijl tamiya-ryu, waarbij elke beweging zeer precies dient te worden uitgevoerd. We hadden er een set van dertig meter lang voor gebouwd. In vier takes stond de scène erop. De acteur, Takayuki Yamada, die in elk deel in een andere gedaante opduik had er dan ook heel hard voor getraind. Maar dat geldt trouwens ook voor zijn dansje in het tweede deel. Yamada is behoorlijk beroemd in Japan, voornamelijk door zijn serieuze rollen, dus dit was voor hem wel even wat anders.”

Worden uitbundige films als Milocrorze in het westen anders ontvangen dan in Japan? “Moeilijk te zeggen, ook omdat de film nog niet in Japan is vertoond. Als ik op de reacties van het Imagine-publiek afga, dan zijn die vergelijkbaar met die van bezoekers in New York en Frankfurt. Er is wel één duidelijk verschil tussen het westen en het oosten: dat het personage Ovreneli Vreneligare uiteindelijk sterft, is niet negatief bedoeld. Integendeel: het is juist een optimistisch gegeven. Het publiek in Hongkong begreep dat direct; ik denk dat daar de invloed van de boeddhistische cultuur uit blijkt.”

De klassieke, ingetogen Japanse cinema van Kurosawa, waar Ishibashi mee opgroeide, is ver te zoeken in zijn extravagante spektakel of die van Hell Driver en Vampire Girl vs Frankenstein Girl. Een trend? “Ja, en niet alleen in het horrorgenre. Het is een poging om door te breken in de filmindustrie. Tegenwoordig brengt men in Japan veel bewerkingen van bekende tv-shows, verfilmingen van populaire manga’s en remakes van oudere films uit. Om die beweging tegen te gaan, maken jonge, ambitieuze regisseurs films die zó uitbundig zijn, dat ze wel aandacht móeten krijgen, en hopelijk daarmee ook een budget. Zo vechten zij zich als heuse samoerai de filmwereld binnen.”

Henriette Poelman