ALL YOU NEED IS love

André Kuipers heeft tenminste nog gezellige collega’s om mee te hangen. Love’s astronaut Lee Miller zit moederziel alleen in het International Space Station. En dan valt de communicatie met aarde opeens uit… Wat is er gebeurd? Love is meditatieve sf, dus verwacht meer vragen dan antwoorden. Toch wilden we die, dus belde Hedwig van Driel even met hoofdrolspeler Gunner Wright in Los Angeles.

Hoe belandde je precies in de ruimte?
“Ik draaide met regisseur Will Eubank ooit een pilot van een motor-serie show, die nooit wat is geworden. Maar we hadden wel een geweldige tijd samen. De zomer erna had hij een idee voor een project met mij. Toen ik hoorde dat ik een astronaut zou spelen, was ik direct om. Het project begon heel bescheiden, dus ik had geen enkel vermoeden dat we er uiteindelijk vier jaar aan zouden werken!”

Was je voor Love al gegrepen door het sf-virus?
“Ik ben een grote fan! Ik groeide op in een gehucht, en science fiction was voor mij de beste manier om aan dat leven te ontsnappen. Star Wars natuurlijk, maar ook de oude Buck Rogers-serie, die ik laatst bij het zappen toevallig weer op Netflix tegenkwam. Ik ben blij dat ik dankzij Love andere sf-aanbiedingen kreeg. Zo ben ik naar ComicCon geweest, en heb de stem van de hoofdpersoon uit de computergame Dead Space 2 ingesproken.”

Wat is je lievelingsfilm?
“Klinkt misschien wat vreemd, maar ik ben een gigantische fan van Gattaca. Sf die je aan het denken zet, die echte ideeën heeft, daar ben ik dol op. Maar The Fifth Element is óók een favoriet van me. En tja, het ligt voor de hand voor mijn generatie, maar de indruk die Star Wars maakte zal ik nooit vergeten. Mijn vader nam me als jochie mee naar alle drie de delen. Vooral het visuele spektakel was overweldigend.”

Love zit meer in de Gattaca- dan Star Wars-hoek.
“Absoluut.”

Net als dé klassieker, 2001: A Space Odyssey. Maar die zag je pas als voorbereiding op Love, toch?
“Will gaf me een aantal films mee ter voorbereiding. Daarvan was 2001 de belangrijkste, want die gaat ook over astronauten in de ruimte. Maar ik bestudeerde ook heel andere films, zoals Cast Away met Tom Hanks. Daarin zit het gedeelde element van hoe een gestrand iemand omgaat met zijn isolement. Het zijn beslist films waar ik wat aan had. Bij A Space Odyssey moest ik wel even wennen aan het tempo. In die tijd keek ik vooral naar snel gemonteerde popcornfilms. Als je dan opeens naar trage, intellectuele films als 2001 en de originele Solaris kijkt, vergt dat echt een investering. Als je niet aandachtig het verhaal volgt en alleen maar naar de mooie ruimtescènes kijkt, dan mis je geheid iets.”

 
De film is haast een onemanshow. Is dat leuk voor een acteur, of miste je tegenspelers?

“Een project als dit is alleen uitvoerbaar met de juiste regisseur. De camera en hij zijn jouw tegenspelers. Soms schoten we na een draaidag wel eens om drie uur ‘s nachts wakker met een idee. Omdat de set al klaar stond hoefden we alleen maar de lichten aan te doen en de camera aan te zetten. Gewoon Will en ik met zijn tweetjes. Een heel intieme samenwerking. Onder de juiste omstandigheden zou ik het zo nog een keer doen. Alleen dan liever niet in een ruimtepak. Niet dat ik claustrofobisch ben, maar technisch was het lastig. Ik mocht namelijk niet uitademen als het vizier naar beneden was. Ik moest dus steeds mijn tekst zeggen, adem inhouden en dan na ‘cut’ de helm openen om zuurstof bij te tanken. Dat was het
moeilijkste aan de hele film.”

 
De film laat veel vragen onbeantwoord. Ook het einde is mysterieus.

“Zowel Will als ik wilden beiden open plekken inbouwen. Of mijn personage een vriendin thuis op aarde heeft, of dat hij gescheiden is, of nog nooit een echte relatie heeft gehad, is totaal niet relevant. Er zitten geen referenties in naar zijn vroegere leven, het gaat om wat hij meemaakt in de ruimte.”

 
Op het message board van de IMDb vraagt een kijker ‘can somebody please explain this movie to me’.

“Will was heel specifiek over bepaalde details, maar ook welke zaken hij in het midden wilde laten. Of ik bang ben dat de film daardoor mensen afschrikt? Integendeel. Ik heb al zoveel verschillende interpretaties gehoord van kijkers hoe zij het einde zagen. Als Will, of ik, het einde zou verklaren, dan gaat dat ten koste van de fantasie van de kijker. Natuurlijk, mensen die een Michael Bay-film verwachten, die staat een verrassing te wachten. Dat is anders voor een publiek met meer voorkennis en een arthouse-smaak. De reacties varieerden van ‘wat een prachtige visuele metafoor voor de liefde!’ tot ‘Ehm, waren jullie high?’.” HvD